In samenwerking met Alpha Producties, Het Urkerland en Urk FM houdt de gemeente Urk woensdag 18 maart in De Koningshof de uitslagenavond van de gemeenteraadsverkiezingen. Het voorprogramma (alleen voor genodigden) is van 20.00 tot 21.30 uur: een live-uitzending van Visser & De Vries met de laatste gesprekken met de partijen voordat de uitslagen bekend worden. Om 21.00 uur start het programma met vrije inloop met koffie en thee en om 21.30 uur opent burgemeester Bart Jaspers Faijer de avond. Vanaf 21.45 uur nemen Jelle Bakker en Marieke van Veldhuisen, de hoofdredactie van Het Urkerland, de presentatie van de uitslagen voor hun rekening. Om 0.00 uur is de sluiting. De uitslagenavond is tevens live te volgen via youtube.com/@gemeente-urk, heturkerland.nl of urkfm.nl
De bingo op Urk FM vindt zaterdag 14 maart weer plaats. De bingokaarten zijn boekjes van vijf ronden en zijn kosten 2,50 euro per boekje. Ze zijn te koop bij de Intertoys en bij de Gulf (ofwel de Pam), Urkerweg 1. De bingo begint 14 maart om 21.00 uur en is te beluisteren in de ether op 107.0, via de kabel 104.1 en wereldwijd via urkfm.nl.
Al hoestend werd ik van morgen wakker. Gister in verenigingsgebouwtjes geweest tijdens de jaarlijkse verlotingen tussen kerst en oud en nieuw. Samen met mijn vrouw welke vroeg of ze dit ook ergens anders kennen/doen. Antwoord is nee. Veel visser mannen kopen veel loten om zo de tijd te doden deze dagen en lol te hebben. Tijdens het genot van bier, wijn, speatjes en roken. Vissermannen zijn er nog steeds gelukkig en natuurlijk komt de rest van Urk er ook op af. Hopende op mooi prijzen zoals vlees, geld, telefoons etc. Loten kosten gemiddeld 5 euro dit jaar behalve bij de Showband wie ook nog ronden kent van 2 euro. Menig grilworstje werd een tasje van het kallentjen ingepropt. Ik moest lachen en kuchen tegelijk toen ik van morgen de volgende zin google-de. Wat is een traditie? Het antwoord kwam van AI af en ik hoop maar dat van Dale daar invloed op heeft gehad. “Een traditie is een gewoonte of gebruik die van generatie op generatie wordt doorgegeven, geworteld in het verleden en met een speciale betekenis voor een groep mensen, een cultuur of een land, en die helpt bij het vormen van identiteit, verbinding en sociale stabiliteit”. Ik denk dat de vinkjes wel te zetten zijn. Het is fascinerend ooit zo begonnen door welke vereniging dan ook. Vogel, duiven, schiet en nu dan ook dart en motor etc. Eerst voor de leden maar al snel kwam heel Urk aanwakkeren (vul ik zelf maar even in). Dit om de kas te spekken en het jaar positief af te sluiten. Maar mijn oog viel ook op de krant (AD.nl 28/12). Tientallen jongeren steken bestelbus in brand in aanloop naar oud en nieuw in Smilde en zingen bij aankomst brandweer ergens op een verkeerspunt (lees rotonde). Ik probeer de vinkjes weer te zetten van de definitie traditie. Bij sommigen lukt het nog wel, geworteld en verleden etc. Maar sociale stabiliteit daar kunnen we toch niks mee?! Op Urk is ook zoiets gegroeid met het vernielen/in brand steken van een rotonde. Ooit begonnen met alleen maar brommer rijden zonder knalpijp op Koninginnenacht. Slopen geeft geen identiteit. In de fik steken geeft geen verbinding. En sociale stabiliteit laat me niet lachen (kuch kuch). Al hoestend kan ik geen vinkjes zetten.
It’s the most wonderfull time of the year schalt er uit de speakers. En dat is het, wonderlijk. Het is koud we verwarmen. Het is donker we verlichten. En onze oren worden gemasseerd door “gezellige” muziek al dan niet christelijk. Het moet per slot van rekening gezellig zijn. Het innerlijk wordt gesterkt door lekkers (misschien moet ik zeggen veel lekkers). Urkers, bourgondisch als we zijn. En de diensten zijn belegd (gepland). Sterker nog de lichtjes optochten, de kerstmarkt incl stal alles is er. Of je nu kerkelijk bent of niet. De bus van Ethiopië/Eritrea wordt weer onder de stof vandaan getrokken. We gaan het riedeltje weer af. En eerlijk is eerlijk ik ben het nodig als sober persoon in de grijze koude dagen. Ooit zo bedacht door keizer Constantijn om iedereen te vriend te houden, 25 december. De emoties gieren om je heen van afgelopen jaar of jaren. Gister nog met een interview op tv van Martijn Krabbe, hij is stervende. We razen maar door en staan nergens bij stil, dat heeft deze ziekte verandert ten positieve bij hem. Het razen en nergens echt bij stil staan sloot aan op mijn gevoelens en die van mijn gezin. Maar het allerbelangrijkste, waar het uiteindelijk echt om gaat? Het antwoord is, de geboren Koning! En dat het uiteindelijk weer echt kerst gaat worden samen met onze Koning, Maranatha kerst. Zonder geraas, demonie en oorlog. Het vuurwerk kan beginnen. Met de ware mens.
Schreeuwen om aandacht. Dat doen we graag. Of je nou een Urker bent of een puber of een politicus. Allemaal aandacht, puur gezond. Zelfs vanuit de moederschoot is er een schreeuw om aandacht nog ongeboren. Gelukkig maar en zeker mag deze gehoord worden als iemand bij de abortuskliniek een meid van 19 aanspreekt met haar ouders naast haar (gezien op tv). Zo heeft ieder zijn eigen schreeuw in het dagelijkse leven of op socials. Soms moeten we ook proberen deze onder controle te krijgen. Dan hoef ik denk ik niks te zeggen hoe de meesten van ons door de pubertijd gekomen zijn. Je lichaam groeit zoveel, er gebeurt zoveel met je van binnen. Ja dat uit zich. Dat is vaak nog niet links of rechts. Dat is politiek. En zucht, daar zijn we weer aanbeland. Een gevallen kabinet en vervroegde verkiezingen. En wat een geblaad. Ze rollen over elkaar heen. Rechts met minder asielzoekers; we kunnen niet de hele wereld hier naar toe halen. En links wil dit juist wel en landbouwgrond omtoveren naar AZC’s is meteen ook minder stikstof. Of toch niet? Een mens scheidt toch ook stikstof uit. Hmmm lastig allemaal. Misschien moeten we wat meer luisteren. Of toch schreeuwen om stilte.
We behoren allemaal tot de tijd. We ontkomen allemaal niet aan de tijd: dat is de betere uitleg. Wie we ook zijn. Gister zat ik naar het Max programma te kijken “We zijn er bijna”. Heerlijk trage televisie (ouderwetse Netflix). Deze mensen gaan met hun caravans/campers heerlijk Frankrijk/Andorra rond. Oud als ze zijn, maar realistisch over de tijd. En daar in Andorra werd ook ik even stilgezet bij mijn gevoelens van afgelopen tijden. Het kunstwerk van Salvador Dali, La noblesse du temps (Adel van de tijd). Een gesmolten klok om de levensboom heen. Online is er veel over te vinden maar ik vond de uitleg in het programma zelf hetgeen wat mij het meeste raakte. De tijd gaat altijd door maar het leven niet en de volgende generaties volgen weer. De klok vs de levensboom (zie afbeelding). In mijn jongere jaren stond ik niet zo stil bij de dood. Mij opoe was de eerste wie stierf wat ik mij herinner ik was 9 jaar. Daarna mijn vader dat kwam hard binnen toen ik 13 was. Mijn opa volgde binnen een jaar. Nu kijk ik daar 35 jaar later op terug en zie wie er allemaal daarna gegaan zijn. Dichtbij in mijn pubertijd al de eerste (oude) moat verdronken later volgden er meer. En zo volgde de ene na de andere van dorpsgek, kennissen tot zeer gewaardeerde personen. Ieder heeft zo zijn positie in het leven en daar hoort waardering bij, wie je ook bent, vaak pas extra na de dood. Ieder zijn plaats. De laatste tijd zijn er weer veel heen gegaan. Jongeren suïcidaal, auto-ongeluk, drugs. Ouderen ziek of door ongelukken. Mijn stiefvader zei vorige week: “We vlieden (vliegen) heen” (Psalm 90). Ik besef me nu dat je brein als puber nog niet ontwikkeld is tot de volwassen staat. Dat geldt voor emoties, en voor je doen en laten. Ik besef me nu dat sommigen nooit de volwassenstaat zullen hebben. De wereld raast door met name hier in een westers land als Nederland maar ook als dorp zijnde Urk. Het feest gaat altijd door. Urkers blijven voor altijd pubers, toch?
Zoonlief had zijn oorbellen nog in op school en dat mag niet. Zodoende werden wij gebeld of belde zoon ons met zijn telefoon (dat mag ook niet). De dag voordat school zou beginnen zou hij zijn dichtgeknepen oorbellen open laten maken bij “Hansien” (juwelier Kaptijn. Dit was niet doorgegaan voor mij nog onbekende reden. Toen hij nog op Urk naar school ging ging er dan een pleister over de oorbel heen. Maar in Kampen niet. Binnen het schoolverband wordt hier verschillend over gedacht klaarblijkelijk. Onlangs las ik hier een stuk over. Het ging over de klederdracht, ook al zoiets traditioneels. De dominee vond het werelds dat de dracht versierd werd met sierlijke (zilveren) knopen. En na deze donderpreek verdwenen, niet alleen bij rouw maar, ook bij velen in het dagelijkse leven de knopen en mogelijk ook de oorbellen. Je ziet het ook in de kleurstelling terug. Vrolijke kleuren moesten wijken omdat we bedroefd moeten zijn over onze zonden. Over dit laatste ben ik het roerend eens. Daarom staat mij zwart ook zo goed. Maar we mogen ook verblijd zijn in het volbrachte werk van onze Heer. Onze Heer liep zelf toch ook niet in het zwart? Of moet ik zeggen, Paulus liep als Jood/Romein toch ook niet in het zwart? Maar in een basic jurk. Een jurk of rok is ook al weer zoiets. Een vrouw moet zich vrouwelijk kleden staat geschreven in het woord. Maar is een vrouwelijk pak of broek dan niet vrouwelijk? Laat ik hem maar niet aantrekken. En hoe kort mag een jurk of rok zijn? Nou werk ik zelf ook in het onderwijs. Hier kom ik zelf ook diverse kleding of anders gezegd geen (of amper) kleding tegen. Wat dat betreft kan ik wel wat begrip opbrengen voor een ander geloof. Deze stelt dat je je sieraad moet bedekken (dit zou dan de vrouw voor de man zijn). Maar ook dit kan weer vreselijk overdreven worden…. Ja wat is nou werelds? Dit zit niet in tradities of gewoontes. Deze waren er ook in het jaar 0. Het is meer van wat je er mee doet. Verheerlijk jij je gouden oorbellen of je lichaam? Nou moet ik wel zeggen dat mijn zoon een goudblokje is. Letterlijk en figuurlijk.
De hele straat is op vakantie en dat geeft een rust! Het zette me aan het denken. Vakantie is rust maar waar vind je dat? Nou in dit geval dus andersom. Niet op er dan gaan maar juist thuis (blijven). Niet alle rompslomp van het dagelijkse leven om je heen. Heerlijk! Maar goed ook wij gingen op vakantie. Ik moest regelmatig denken aan een gesprek wat ik aan het begin van de vakantie voerde tijdens de tentenkamp. Ook weer zoiets, vakantie begint met alle “geweld” van tentenkamp. Daar moet je al minstens 2 weken van bijkomen haha. Maar goed terugkomend op dat gesprek. Het ging over wat nou vakantie is. We kwamen uit op een gezamenlijke omschrijving. Het is het loslaten van alle sleur van de dag. Je vaste structuur zeg maar. Maar daar kwam nog iets bij namelijk ,de dag apart, de zondag. Daar moest ik toch nog wel even over nadenken. Maar ja, ook de zondag hebben wij (op Urk) gestructureerd. Van naar de kerk gaan tot de vaste koffiemomenten met de families. Ja en je mag ook eten en drinken en rusten op vaste momenten. Ja dat zette me wel ff aan het denken. Positief en negatief zijn wij gestructureerder dan de rest van Nederland?