We behoren allemaal tot de tijd. We ontkomen allemaal niet aan de tijd: dat is de betere uitleg. Wie we ook zijn. Gister zat ik naar het Max programma te kijken “We zijn er bijna”. Heerlijk trage televisie (ouderwetse Netflix). Deze mensen gaan met hun caravans/campers heerlijk Frankrijk/Andorra rond. Oud als ze zijn, maar realistisch over de tijd. En daar in Andorra werd ook ik even stilgezet bij mijn gevoelens van afgelopen tijden. Het kunstwerk van Salvador Dali, La noblesse du temps (Adel van de tijd). Een gesmolten klok om de levensboom heen. Online is er veel over te vinden maar ik vond de uitleg in het programma zelf hetgeen wat mij het meeste raakte. De tijd gaat altijd door maar het leven niet en de volgende generaties volgen weer. De klok vs de levensboom (zie afbeelding). In mijn jongere jaren stond ik niet zo stil bij de dood. Mij opoe was de eerste wie stierf wat ik mij herinner ik was 9 jaar. Daarna mijn vader dat kwam hard binnen toen ik 13 was. Mijn opa volgde binnen een jaar. Nu kijk ik daar 35 jaar later op terug en zie wie er allemaal daarna gegaan zijn. Dichtbij in mijn pubertijd al de eerste (oude) moat verdronken later volgden er meer. En zo volgde de ene na de andere van dorpsgek, kennissen tot zeer gewaardeerde personen. Ieder heeft zo zijn positie in het leven en daar hoort waardering bij, wie je ook bent, vaak pas extra na de dood. Ieder zijn plaats. De laatste tijd zijn er weer veel heen gegaan. Jongeren suïcidaal, auto-ongeluk, drugs. Ouderen ziek of door ongelukken. Mijn stiefvader zei vorige week: “We vlieden (vliegen) heen” (Psalm 90). Ik besef me nu dat je brein als puber nog niet ontwikkeld is tot de volwassen staat. Dat geldt voor emoties, en voor je doen en laten. Ik besef me nu dat sommigen nooit de volwassenstaat zullen hebben. De wereld raast door met name hier in een westers land als Nederland maar ook als dorp zijnde Urk. Het feest gaat altijd door. Urkers blijven voor altijd pubers, toch?
Urk Live
Column: Oorbellen
Zoonlief had zijn oorbellen nog in op school en dat mag niet. Zodoende werden wij gebeld of belde zoon ons met zijn telefoon (dat mag ook niet). De dag voordat school zou beginnen zou hij zijn dichtgeknepen oorbellen open laten maken bij “Hansien” (juwelier Kaptijn. Dit was niet doorgegaan voor mij nog onbekende reden. Toen hij nog op Urk naar school ging ging er dan een pleister over de oorbel heen. Maar in Kampen niet. Binnen het schoolverband wordt hier verschillend over gedacht klaarblijkelijk. Onlangs las ik hier een stuk over. Het ging over de klederdracht, ook al zoiets traditioneels. De dominee vond het werelds dat de dracht versierd werd met sierlijke (zilveren) knopen. En na deze donderpreek verdwenen, niet alleen bij rouw maar, ook bij velen in het dagelijkse leven de knopen en mogelijk ook de oorbellen. Je ziet het ook in de kleurstelling terug. Vrolijke kleuren moesten wijken omdat we bedroefd moeten zijn over onze zonden. Over dit laatste ben ik het roerend eens. Daarom staat mij zwart ook zo goed. Maar we mogen ook verblijd zijn in het volbrachte werk van onze Heer. Onze Heer liep zelf toch ook niet in het zwart? Of moet ik zeggen, Paulus liep als Jood/Romein toch ook niet in het zwart? Maar in een basic jurk. Een jurk of rok is ook al weer zoiets. Een vrouw moet zich vrouwelijk kleden staat geschreven in het woord. Maar is een vrouwelijk pak of broek dan niet vrouwelijk? Laat ik hem maar niet aantrekken. En hoe kort mag een jurk of rok zijn? Nou werk ik zelf ook in het onderwijs. Hier kom ik zelf ook diverse kleding of anders gezegd geen (of amper) kleding tegen. Wat dat betreft kan ik wel wat begrip opbrengen voor een ander geloof. Deze stelt dat je je sieraad moet bedekken (dit zou dan de vrouw voor de man zijn). Maar ook dit kan weer vreselijk overdreven worden…. Ja wat is nou werelds? Dit zit niet in tradities of gewoontes. Deze waren er ook in het jaar 0. Het is meer van wat je er mee doet. Verheerlijk jij je gouden oorbellen of je lichaam? Nou moet ik wel zeggen dat mijn zoon een goudblokje is. Letterlijk en figuurlijk.
Column: Vakantie maar dan andersom
De hele straat is op vakantie en dat geeft een rust! Het zette me aan het denken. Vakantie is rust maar waar vind je dat? Nou in dit geval dus andersom. Niet op er dan gaan maar juist thuis (blijven). Niet alle rompslomp van het dagelijkse leven om je heen. Heerlijk! Maar goed ook wij gingen op vakantie. Ik moest regelmatig denken aan een gesprek wat ik aan het begin van de vakantie voerde tijdens de tentenkamp. Ook weer zoiets, vakantie begint met alle “geweld” van tentenkamp. Daar moet je al minstens 2 weken van bijkomen haha. Maar goed terugkomend op dat gesprek. Het ging over wat nou vakantie is. We kwamen uit op een gezamenlijke omschrijving. Het is het loslaten van alle sleur van de dag. Je vaste structuur zeg maar. Maar daar kwam nog iets bij namelijk ,de dag apart, de zondag. Daar moest ik toch nog wel even over nadenken. Maar ja, ook de zondag hebben wij (op Urk) gestructureerd. Van naar de kerk gaan tot de vaste koffiemomenten met de families. Ja en je mag ook eten en drinken en rusten op vaste momenten. Ja dat zette me wel ff aan het denken. Positief en negatief zijn wij gestructureerder dan de rest van Nederland?