Nooit verwacht dat ik dit ooit zou schrijven. Maar toch is het zo, en merk ik dat ik ook steeds meer die kant op denk. Nee, natuurlijk steken we onze eigen boel niet in de fik of vernielen we spullen. Of gooien we met zwaar vuurwerk waardoor mensen gewond raken of, nog erger. Toch gebeurt het.
Urk is nog wel Urk als het neerkomt op nieuwsgierigheid. Er moet even gekeken worden bij de welbekende rotonde. Zo ook die van mij. Zoonlief gaat er kijken en zet zelfs een bedekkende muts op. Ja, zo slim is hij nog wel, want ja—rood haar en een bril… u raadt het al: hij is herkend door een BOA. Een Urker BOA, die gewoon bij je in de kerk zit.
En dan kom ik weer op: Urk is Urk niet meer. Vroeger, als ik wat deed (ja, ik heb ook wel eens wat uitgehaald), werden mijn ouders gebeld en waren de rapen gaar—dan hadden ze mij te pakken. Een tik en flink wat huisarrest, enzovoort. Zo werkte dat op Urk. Maar deze broeder deed gewoon zijn werk en belde niet. Nee, de onpersoonlijke brief—met constatering en een voorgenomen dwangsom, inclusief handtekening van de burgemeester—viel op de mat.
De burgemeester die ons voorhoudt dat hij onze burgervader wil zijn. Nou, zo bont heb ik het vroeger niet gemaakt dat de burgervader mijn moeder belde, maar het had zomaar gekund. Een burgervader is persoonlijk—daar bereik je het meeste mee. Zo’n brief, verstuurd van achter een bureau, draagt daar niet aan bij. Een belletje had meer bereikt, overigens zonder de tik zoals hierboven beschreven.
De wijkagent kwam ook nog even langs. Deze “vreemde” moest de brief nog eens persoonlijk overhandigen. Ik moet zeggen dat ik meer met hem had dan met de BOA en de burgemeester. Zoonlief werd keurig ondervraagd en ook op zijn plek gezet.
Zelfstandigheid is een proces waar we met z’n allen aan moeten werken. Dat is een driehoek (ja, het klinkt schools): de puber, de ouders en—zoals ik dacht—de gemeente Urk. Of moet die laatste de politie zijn…?
Nee, broeder BOA en broeder burgervader: bel de volgende keer alstublieft, of laten we het gesprek voeren—waar dan ook. Laat ook het Nederlandse recht gelden in plaats van direct een voornemen tot een dwangsom. Eerst moet iemand op de feiten worden gewezen met een correct verbaal. Dat leidt in eerste instantie tot een waarschuwing en daarna (maar dat lijkt mij sterk) pas tot een voornemen tot een dwangsom.
Zover hoeft het mijns inziens niet te komen, want Urker ouders geven normaal gesproken maar drie tellen… en anders…