urk

Column: Urker frustraties

door
frustratie klederdracht urk visserij investeren durf!

Het mooiste weekend van het jaar is aangebroken: het Pinksterweekend, met daaraan voorafgaand Urkerdag. En natuurlijk gaan we dan in klederdracht. En nee, niet alleen op Urkerdag, maar ook met Pinksteren. Want met Pinksteren kwamen de dienstmeisjes uit de grote steden vroeger in dracht met de boot weer thuis. Wat mooi om hier een speciale dag voor in het leven te roepen, maar wat levert het ook frustratie op!

Als man hoef je echt niet naar YouTube-filmpjes te kijken of de hulptroepen in te roepen om je aan te kleden. Maar als vrouw… michies mina. Laat ik het kort houden en het alleen maar over de hulle en de dotten hebben. Voordat die dotten goed zitten, met de vele hulpmiddelen die tegenwoordig rechtstreeks uit China komen… En maar filmpjes kijken; het lijkt zo makkelijk. En dan moet die hulle er nog overheen, perfect natuurlijk! Gelukkig helpen we elkaar, want anders zou je het zo weer in een hoek gooien.

Hoe we het ook wenden of keren, het levert frustraties op. Of moet ik zeggen: uitdagingen, elke keer weer opnieuw. Begin op tijd. Zijn wij als Urkers niet ontzettend goed geworden in crisismanagement? Hoeveel frustraties hebben we al niet doorstaan? Meestal opgelegd vanuit Den Haag en tegenwoordig ook vanuit Brussel. We hebben ons er altijd doorheen geslagen. Geen eiland meer, maar cultuur en traditie zijn gebleven. We pasten ons aan en bleven behouden wat belangrijk was. De visserij om zeep, maar toch blijven zoeken naar andere vissoorten, die we helaas vaak niet eens zelf opvissen. Vissersschepen op tijd laten ombouwen, zodat er nog een boterham te verdienen valt.

In de vorige zin schreef ik: op tijd. Dat is misschien wel het belangrijkste wat we door de jaren heen geleerd hebben. Begin op tijd als een uitdaging, crisis of frustratie zich aandient. Dat geldt voor dotten in je haar of voor het zoeken naar een vervangend onderdeel van de dracht omdat het niet meer past. Maar ook voor onze hele maatschappij. Of het nu gaat om onze bedrijvigheid of onze sociale uitdagingen.

Was het u ook opgevallen dat er op Urkerdag al een stuk minder alcohol in de hand werd meegenomen? Er zijn minder klederdrachtfoto’s met groene flesjes. Op een enkeling na, die met een glas sterke drank bij een lokale ijswinkel een ijsje ging kopen. Die smaken zijn daar overigens ook te koop: Berenburgijs, Likeur 43, Amaretto, enzovoort.

Het begint te werken.

DURF!

Samen naar een nieuwe toekomst.

Column: Media op Urk

door
Kerknieuws het Urkerland media Urk FM CGK

Al weken zit ik erop te wachten: iets wat verdrietig is en niet benoemd werd in de Urker media. Laten we het positief een naam geven: kerknieuws, geschiedenis, kerkverandering of ouderwetse scheuringen als terugkerend thema. Waarom ik dit schrijf? Ik vond het terecht dat ds. Klaas van der Sloot (wijlen) dit aankaartte tijdens zijn interview in de podcast Het Urkerland (Spotify). Klaas heeft zelf voor deze krant gewerkt. Wat hij altijd in het Urkerland heeft gemist, is aandacht voor kerkgeschiedenis en kerknieuws. Dat is een gemis, want onderzoekers kijken vaak naar kranten en media om informatie te verzamelen. En kerknieuws is er op Urk genoeg, zou je kunnen zeggen.

Dat de CGK landelijk in een spagaat zit, is alom bekend in diverse kranten en online media. Maar plaatselijk bleef het stil, ondanks dat er online genoeg te horen en te zien viel over onze plaatselijke CGK-kerken. Dat was op zichzelf al een nieuwsbron. Gevoelig, maar toch. Het stuk CGK-problemen raken vooral Ichthuskerk (7 mei) was daarvan een samenvatting, met goed onderbouwde cijfers. Cijfers spreken vaak voor zich en zijn een sterke bron voor opinievorming, al zeg ik het zelf. De kerken zijn niet gevraagd om commentaar. De analyse onderbouwt echter goed de gemaakte — en nog te maken — keuzes.

Naast het Urkerland heb je nog Urk FM, en dan houdt het wel een beetje op. Natuurlijk zijn er ook de socials (Instagram, Facebook, X, enzovoort), en die worden steeds belangrijker. Daar zit ook het gevaar. Sommige media, zoals regionale omroepen, vrezen de macht van platforms als Meta (Instagram en Facebook) en Google. Hoe moet het nu verder?

Het Urkerland is commercieel — betaald vanuit advertenties — en wordt gelezen door veel Urkers, oud-Urkers en belangstellenden. De opmerking dat er nooit iets in de krant staat, is onzin. Natuurlijk is veel al bekend, maar de extra informatie is daar wél te vinden. Online wordt het nieuws op de website zelfs vertraagd geplaatst, zodat het vaak eerst in de krant staat en pas later online verschijnt. De podcast is verslavend en luistert lekker weg. Ook de sportpodcast heeft mijn aandacht gevonden, vooral bij interessante onderwerpen. Daar tegenover staat Urk FM, waar ik zelf ook schuldig aan ben. Deze omroep is publiek — betaald vanuit de overheid — en moet veel nieuws leveren volgens de ICE-norm. Als je er heel nuchter naar kijkt, is eigenlijk alleen het nieuwsprogramma op zaterdagochtend echt nieuws. Ook daar luister ik weleens naar als radiofreak.

De meest gehoorde klacht over radio is dat de ochtendshows vooral uit 😁 bestaan. Plaatselijk hoor je dat ook wel een beetje veel. Toch levert het soms ongehoord nieuws op. Nieuws dat zelfs als bron wordt gebruikt door Omroep Flevoland, bijvoorbeeld bij het bericht: ‘Na acht weken coma leert Urker wethouder Willem Foppen weer lopen: het lijkt erop dat ik volledig herstel’ — let op: de titel is dynamisch (Omroep Flevoland kan deze wijzigen om aandacht te genereren).

Ook de columns zetten aan tot denken en zijn het beluisteren waard. Hetzelfde geldt voor cultuur- en nieuwsprogramma’s als LooFM: jongeren die christelijke vraagstukken durven te stellen en uitwerken, omlijst met muziek.

Urk FM staat voor het laatste jaar. Ze gaan niet mee in de vorming van een streekomroep en verdwijnen dus.

Of toch maar commercieel?

Column: Schloss Dankern Urkunde

door
Schloss-dankern Urkunde Urk Urkers

Alles voor de kinderen.

Vele Urkunden heeft Schloss Dankern letterlijk. Urkunde (DE) = oorkonde (NL). En ook vele Urkers. Naar ik vernam zo’n 1200 stuks, verspreid over het hele park. De Urkers moesten als enigen borg betalen? Alhoewel de huisjes het dichtst bij de ingang natuurlijk het meest in trek zijn. En anders was alles wel dichtbij via de socials. Het viel me nog mee dat er geen berichtje rondging: “Gevonden: gouden oorbel.”

De hele dag door glinsterde het aan de oren en klonk het: “Môge” of “Heuj.” En ook ik deed vrolijk mee met mijn gezinnetje. En eerlijk is eerlijk: ik vond het geweldig! Vele leuke attracties, zwembad, waterskiën, klimparcours en karten. Je voelt je er thuis, ook omdat sommige personeelsleden gewoon Urkers spreken. “Wil je in de rooie, blau-we of gruune (bootjes)glijbaan?” Urkers is per slot van rekening een Nedersaksisch dialect en Dankern ligt in Nedersaksen, met hun eigen streektaal. Dit is observeren en genieten op z’n mooist.

Nadeel is dat ogen ook prikken en monden roddelen.

De schrijver van het boek De ontdekking van Urk – Matthias M.R. Declercq – had hier eens moeten zijn. Je verhuist gewoon (een gedeelte van) een dorp naar een ander dorp, inclusief visbakpannen en partytenten. En je zult zien dat gewoontes, tradities, gekkigheden en problemen allemaal meeverhuizen. Het is dus echt.

Ondanks het vele goede—want echt, alles is top geregeld hier op het park—vernam ik ook andere dingen. Ik heb (hopelijk) de vele gebeden voor het eten en/of het zingen van een psalm, gezang of opwekking gemist. Is dit aan het veranderen? Alle kerken waren in ieder geval gemengd aanwezig: broek en rok.

Ook de jeugdproblematiek was meeverhuist incl. de mode een Adidas-trainingsbroek met een zwarte jas. En nu begrijp ik beter deze kledingstijl. Er zijn ook raddraaiers, vol testosteron, die gingen of wilden slopen… De Polizei kwam bij mij aan de deur (zal wel iets met haarkleur te maken hebben), maar ik heb de namen maar achterwege gelaten. Ondanks de schoonheid van deze blonde politieagente.

Voor de raddraaiers hoop ik dat jullie, samen met je ouders, hulp hebben gezocht of gaan zoeken.

Een Urker herken je aan zijn houding. Ja, we zien er anders uit qua bouw. Komt, denk ik (en heb ik wel eens gehoord van een huisarts), nog door ons eilandverleden. Als je een domineesgezin (import) op Urk ziet lopen, zie je een andere lichaamshouding.

Als laatste: het geld op het park. Alles is goed betaalbaar en ja, je kunt daar nog contant betalen. Handig voor alle soorten geld—glimmend en niet-glimmend (zwart). Klein geld terug is weer handig voor de kerkenzak.

Man, je beddetjen legt zo lekker as je wier in huus binnen.

Bis nächstes Jahr!

Column – Urk is Urk niet meer

door
rel-rotonde-urk-bivakmuts

Nooit verwacht dat ik dit ooit zou schrijven. Maar toch is het zo, en merk ik dat ik ook steeds meer die kant op denk. Nee, natuurlijk steken we onze eigen boel niet in de fik of vernielen we spullen. Of gooien we met zwaar vuurwerk waardoor mensen gewond raken of, nog erger. Toch gebeurt het.

Urk is nog wel Urk als het neerkomt op nieuwsgierigheid. Er moet even gekeken worden bij de welbekende rotonde. Zo ook die van mij. Zoonlief gaat er kijken en zet zelfs een bedekkende muts op. Ja, zo slim is hij nog wel, want ja—rood haar en een bril… u raadt het al: hij is herkend door een BOA. Een Urker BOA, die gewoon bij je in de kerk zit.

En dan kom ik weer op: Urk is Urk niet meer. Vroeger, als ik wat deed (ja, ik heb ook wel eens wat uitgehaald), werden mijn ouders gebeld en waren de rapen gaar—dan hadden ze mij te pakken. Een tik en flink wat huisarrest, enzovoort. Zo werkte dat op Urk. Maar deze broeder deed gewoon zijn werk en belde niet. Nee, de onpersoonlijke brief—met constatering en een voorgenomen dwangsom, inclusief handtekening van de burgemeester—viel op de mat.

De burgemeester die ons voorhoudt dat hij onze burgervader wil zijn. Nou, zo bont heb ik het vroeger niet gemaakt dat de burgervader mijn moeder belde, maar het had zomaar gekund. Een burgervader is persoonlijk—daar bereik je het meeste mee. Zo’n brief, verstuurd van achter een bureau, draagt daar niet aan bij. Een belletje had meer bereikt, overigens zonder de tik zoals hierboven beschreven.

De wijkagent kwam ook nog even langs. Deze “vreemde” moest de brief nog eens persoonlijk overhandigen. Ik moet zeggen dat ik meer met hem had dan met de BOA en de burgemeester. Zoonlief werd keurig ondervraagd en ook op zijn plek gezet.

Zelfstandigheid is een proces waar we met z’n allen aan moeten werken. Dat is een driehoek (ja, het klinkt schools): de puber, de ouders en—zoals ik dacht—de gemeente Urk. Of moet die laatste de politie zijn…?

Nee, broeder BOA en broeder burgervader: bel de volgende keer alstublieft, of laten we het gesprek voeren—waar dan ook. Laat ook het Nederlandse recht gelden in plaats van direct een voornemen tot een dwangsom. Eerst moet iemand op de feiten worden gewezen met een correct verbaal. Dat leidt in eerste instantie tot een waarschuwing en daarna (maar dat lijkt mij sterk) pas tot een voornemen tot een dwangsom.

Zover hoeft het mijns inziens niet te komen, want Urker ouders geven normaal gesproken maar drie tellen… en anders…

Alle webcams van Urk!